Blogbericht

  • “Wie ben ik?”

    29 februari 2016
    door

    Ik heb het gehad over het belang van het ontwikkelen van je eigen safety-zone. Ik vertelde dat zelfacceptatie en zelfsturing daarbij essentieel zijn. Dit zijn ‘competenties’ die je kunt ontwikkelen.

    Het begint met het bewust worden van jezelf. Mensen met een depressie worstelen vaak met de vraag “Wie ben ik nou eigenlijk?” Maar, waaruit bestaat dat ‘ik’? Wat maakt jou…jou? Wanneer ben je jezelf? Mijn visie is dat je kunt zeggen “Dit ben ik”, wanneer je zonder schaamte of schuldgevoel leeft naar je eigen normen en waarden, weet hoe je je sterke kanten benut en je zwakke kanten aanvaard.

    Dat zou ideaal zijn, toch? Ik zeg er eerlijk bij dat het bijna onhaalbaar is om élke dag en in élke situatie 100% ‘ik’ te zijn, hoor. Onzekerheid en twijfel op z’n tijd hoort erbij. Elk stapje richting een duidelijker “Dit ben ik” is waardevol en helpt je sterker in je schoenen te staan. Maar goed, nu kun je heel hard gaan zitten nadenken over wat dan jouw waarden, normen, sterke en zwakke kanten zijn…maar dat zijn wel heel veel ‘grote’ vragen tegelijk. De kans is groot dat je verzandt in gepieker, gepieker en…gepieker.

    Gelukkig zijn er heel veel oefeningen die je kunnen helpen bewuster van jezelf te worden. De komende weken ga ik er een aantal bespreken en wat vertellen over de theorieën erachter. Mocht je met de oefeningen aan de slag willen gaan…heel goed! Besef natuurlijk wel dat dit blog geen echte begeleiding biedt, maar slechts handvatten geeft. Het fijne aan echte, persoonlijke begeleiding is dat je je bevindingen die je bij de oefeningen doet kunt bespreken en er met je mee wordt gedacht over jouw specifieke situatie.

    De meeste oefeningen richten zich in eerste instantie op observeren; goed kijken dus. Wie observeert? Jij. Wie observeer je? Jezelf. Probeer daarbij zo neutraal mogelijk naar jezelf te kijken. Dat wil zeggen, zónder iets goed of fout te vinden en zónder aan oplossingen te denken. Sowieso is er geen goed of fout, het is zoals het is. En wat het ook is, je kunt er alleen maar van leren. En oplossingen…die komen later wel.

    Zelf-observaties helpen je in kaart te brengen welke situaties je nou zo onzeker, verdrietig of bang maken. En wat denk, voel en doe je dan precies? Ook alweer veel vragen. Maar, rustig aan, ze hoeven echt niet allemaal in één keer beantwoord te worden.

    Ik vond het proces van bewustwording zeer confronterend. Het is ook niet iets dat je één keer doet en er dan voor de rest van je leven mee klaar bent. Alles blijft veranderen, jij ook. Maar als de basis van je zelfbewustzijn eenmaal is gelegd wordt het steeds makkelijk om ‘de vinger aan de pols te houden’.

    Volgende week de eerste oefening!
    Linda.

    «   »

  • Nieuwste berichten

    Alle berichten