Blogbericht

  • Vol gas!

    15 november 2015
    door

    Ik kom even terug op vermijdingsgedrag. Het gedrag dat ik in mijn derde blogbericht beschreef, het terugtrekken en ontlopen van situaties, is een veelvoorkomende uiting van depressie. Ik herken mijzelf daarin. Maar ik kreeg een interessante reactie van een lezer, waarvoor mijn dank, waarin ik mezelf eveneens herken.

    Deze lezer schreef dat hij juist ‘vol gas’ gaf toen hij depressieve gevoelens had. Hij was altijd overal bij, sportte veel, sliep weinig en bleef maar presteren. Totdat hij door een paniekaanval werd overmand en de wereld ineens één grote bedreiging leek. Hij was uitgeput. Het ging niet meer.

    Deze ‘geagiteerde’ vorm van depressie komt regelmatig voor. Het blijven doordenderen om de nare gevoelens te onderdrukken, te overschreeuwen… Dit is óók een vorm van vermijden. Want net als bij terugtrekken ga je je angsten uit de weg.

    Bij mij wisselden periodes van terugtrekken en vol gas geven elkaar af. Na een ‘faalervaring’ trok ik me terug, bedacht een nieuw plan, om me daar vervolgens weer volledig op te storten. Dagen en avonden doorwerken aan studie, stage, baan, huishouden, gezin… Ik sliep en at weinig. Ik leefde op adrenaline.

    Ik vertelde reeds dat adrenaline wordt opgewekt bij een stress-reactie; je reactie op angst. Ik leefde áltijd in angst, want ik had nogal wat ‘te bewijzen’. Nu is het zo dat je hersenen een bepaalde hoeveelheid adrenaline prima kunnen afbreken, waarna je weer in een ‘neutrale toestand’ komt. Maar wanneer er méér adrenaline wordt aangemaakt dan je hersenen kunnen afbreken, blijft het restant door je hersenen stromen, waar het allerlei functies aantast. Je bioritme en fysiek evenwicht raken verstoord, je waarnemings- en concentratievermogen nemen af, je emotieregulatie zwakt af… Met als gevolg; slaapproblemen, oververmoeidheid, duizeligheid, wazig zien, warrig denken, emotionele instabiliteit…de ídeale voedingsbodem voor overspannenheid en paniekaanvallen.

    Je depressieve gevoelens en angsten vermijden kun je heel lang volhouden. Maar uiteindelijk trekken je hersenen en lichaam het gewoon niet meer en dwingen ze je met harde hand tot stilstand. Jaha, dan móét je wel erkennen dat je een probleem hebt! Mooi systeem hè? Ik heb het echt weleens vervloekt, maar ben er vooral dankbaar voor.

    Linda.

    «   »

  • Nieuwste berichten

    Alle berichten