Blogbericht

  • To my loved ones – de documentaire

    19 januari 2016
    door

    Donderdag 14 januari was de première van de documentaire waar deze website waarvoor ik blog om draait: To my loved ones. Ik was erbij en vertel jullie waar de documentaire over gaat en met welk doel deze is gemaakt.

    In To my loved ones volgen we een jonge vrouw van 21 jaar op haar zoektocht naar kennis en begrip van depressie en zelfdoding. De jonge vrouw is de documentairemaker zelf: Sanne Kooiman uit Almere. Zij vraagt zich af wat depressie nou eigenlijk is, en hoe het bij mensen kan leiden tot de daad zichzelf van het leven te beroven. To my loved ones maakt ons getuigen van haar gesprekken met psychiater Robert Schoevers over de klinische aspecten van depressie, met Nanette de Jong over de jongeren met ernstige psychische problemen waarmee zij werkt, Selma Parmentier, die sinds haar jeugd depressieve episoden heeft, de jonge Noah Jansen, een vriend van Sanne die op zijn zesde zijn eerste depressie had, en Stefan Groothuis, de topschaatser die recent een depressie doormaakte.

    De toeschouwer van To my loved ones leert wat Sanne leert. Dat maakt To my loved ones tot wat een documentaire hoort te zijn: educatief. Het doel van To my loved ones is echter óók om de kijker aan het denken te zetten. Dat deze bij zichzelf te rade gaat over de onderwerpen waarover hij of zij leert; ‘‘Is deze informatie van belang voor mijn leven, of dat van mijn naasten? Wil of moet ik hier iets mee? En zo ja, wat dan? En hoe?’’ To my loved ones biedt meer dan genoeg aanleiding voor het stellen van deze vragen. Met name omdat we zien en horen wat voor Sanne de aanleiding voor haar zoektocht en het maken van de documentaire is geweest: in 2014 verloor zij zelf haar vriend Dennis aan zelfdoding.

    Het verhaal van Sanne is de rode draad door de documentaire. Ze vertelt dat Dennis een lieve, sociale jongen met veel humor was, en dat ze bijna vier jaar een perfecte relatie met hem had. Ze hielden veel van elkaar, deden alles samen en hadden veel plezier met elkaar en hun vrienden. Alles leek goed te zijn. Tot die avond waarop ze bij hem thuis hadden afgesproken, en Dennis er niet was. Sanne bleef bij zijn ouders op hem wachten. Een uur…geen Dennis. Twee uur…nog geen Dennis. Drie uur…nog steeds niet. Ook geen bericht van hem. Hier was iets mis…maar wat?

    Toen kwam er politie aan de deur. Er was dus écht iets niet goed, besefte Sanne en haar schoonouders. De agenten brachten het bericht dat er een lichaam was gevonden. En dat het om zelfmoord ging. ‘O, gelukkig…!’ dacht Sanne, ‘…dan kan het Dennis dus niet zijn!’ Maar die opluchting was van zeer korte duur. Het was wél Dennis.

    Zijn daad was voortgekomen uit een jarenlange depressie, zo bleek uit zijn afscheidsbrief. Dennis had nooit over zijn problemen gesproken. De schok voor Sanne en de andere nabestaanden was dan ook enorm, en leidde tot vele vragen. Op een aantal daarvan hebben ze antwoord gevonden. Deze delen ze met ons in To my loved ones. Ook horen we in de documentaire de vragen waarop Sanne, haar (schoon)familie en vrienden géén antwoord zullen krijgen: Hoe goed hadden ze Dennis eigenlijk gekend? Waarom had hij zijn problemen voor hen verborgen gehouden? Hadden ze hem kunnen helpen? Had hij aan hen gedacht toen hij zijn daad beging?

    Na het zien van To my loved ones begrijpt de toeschouwer dat iedereen, op elk willekeurig moment in het leven, met depressie en zelfdoding geconfronteerd kan worden. Direct of indirect. En die kans is groot. Want;

    • Depressie is de twééde meest voorkomende ziekte in Europa, en wetenschappers voorspellen dat het in 2030 volksziekte nummer één is.
    • Zelfdoding is doodsoorzaak nummer één onder jongeren.

    Hier wil Sanne met haar documentaire aandacht voor vragen. Er heerst in onze samenleving zóveel onwetendheid, onbegrip en onvermogen aangaande deze kwesties, terwijl ze op zo’n grote schaal voorkomen en een loodzware last voor individuen en hun naasten zijn.

    De kernboodschap van To my loved ones is duidelijk: maak depressie en gedachten aan de dood bespreekbaar. Alleen pratende mensen zijn te helpen. Met haar documentaire roept Sanne op tot het creëren van een cultuur waarin we erover kúnnen en dúrven praten met elkaar. Door samen informatie en ervaringen in de openheid te brengen, zodat we de problematiek leren begrijpen en elkaar kunnen helpen.

    In de eindscene van To my loved ones kijken we naar Sanne, die op de begrafenis van Dennis spreekt. Een laatste, aangrijpende scene, waarin de realiteit van depressie, en waar het toe kan leiden, glashard en -helder in beeld wordt gebracht: we zien een jongevrouw die laatste woorden richt tot haar grote liefde, die zij aan depressie heeft verloren.

    Met respect voor Dennis, Sanne en hun loved ones.

    Linda.

    «   »

  • Nieuwste berichten

    Alle berichten