Blogbericht

  • Steeds meer jongeren raken depressief tijdens ‘de mooiste’ tijd van hun leven!

    16 september 2016
    door

    Waarschijnlijk zijn vele van jullie weer begonnen met school/werk.
    Inmiddels zit ik nog steeds in de ziektewet week 7, en de muren beginnen behoorlijk op mij af te komen. Als je zo thuis zit merk ik dat je vooral gaat malen. Net na mijn operatie kwamen er regelmatig vrienden op visite, maar als het dan wat minder gaat, waar zijn ze dan? Ik ben behoorlijk teleurgesteld. Ik kan helaas niet naar drukke feestjes of naar een attractiepark meegillen in een achtbaan. Nee, ik kan niet veel anders als zorgen dat mijn herstel goed verloopt en voorkomen dat ik knettergek wordt van het thuiszitten. Ik zoek regelmatig afleiding, door wandelingen te maken, te genieten van de natuur, en wat hebben we de aflopen dagen mooi weer gehad lieve mensen!!

    Wat me opvalt nu ik thuis zit, is dat er veel minder spontane dingen gebeuren, vroeger gingen we langs de deur en vroeg je of diegene thuis was en ging je afspreken. Nu moet het allemaal op afspraak! Hoeveel mensen in de omgeving wel niet moe zijn van het drukke leven! Ik vraag me af hoe dit kan. Veel mensen hebben geen tijd meer voor een beetje ontspanning. Terwijl dit ozo-belangrijk is!! Nee mensen trekken zich liever terug in hun eigen huis en gaan liever met elkaar whatsappen of facebooken! Zelfs op een verjaardagspartij zitten veel mensen op hun mobiel. Gezellig hoor! Iedereen leeft in zijn eigen wereld. En ik denk dat daardoor ook heel veel dingen kapot gaan en mensen steeds depressiever worden. Jammer, vind ik. Natuurlijk is de tijd ook anders, kinderen spelen niet meer zoveel op straat, ze krijgen van jongs af aan al een tablet in hun handen en zijn helemaal gelukkig.

    Ik las afgelopen week een artikel in het NRC, dat jongeren steeds meer depressief raken. Wat ik wel mooi vind aansluiten in deze blog. Daarin stond dat zo’n 200.000 studenten zijn begonnen aan een HBO of universitaire opleiding. Misschien jij zelf ook wel. Deze studenten hebben allemaal goed gepresteerd in het verleden en kunnen nu een mooie vervolg opleiding doen. De wereld ligt nog open, toch gaat het steeds vaker mis tijdens ‘de mooiste tijd van hun leven’. Meer en meer studenten raken depressief. Om je een getal te geven: onder jongeren tot 21 jaar steeg de afgelopen 9 jaar de hoeveelheid voorgeschreven anti- depressiva met 40%!!!!

    Overal op de wereld stijgt de depressiviteit! Een oorzaak hiervan is te grote dromen en ambities.
    Jongeren willen steeds meer en steeds beter presteren! Er wordt ook steeds meer van studenten verwacht. Er is een verschil tussen ambities en verwachtingen en daar zit volgens de onderzoekers het probleem.
    Wat ik persoonlijk een goede uitspraak vond in dat artikel is: “Wie grote dromen koestert, maar eigenlijk niet verwacht ze waar te kunnen maken, heeft een verhoogde kans op geestelijke gezondheidsproblemen.” Volgens de onderzoekers is het gevaarlijk om jongeren aan te zetten tot het zetten van hogere doelen, zonder ze de middelen te geven om deze doelen ook te halen!

    De vraag is; moeten we ambities temperen in plaats van aanwakkeren? De jongeren voorbereiden op teleurstellingen? Ik weet nog toen ik begon op de politieacademie een aantal jaar geleden. De leraar zei tegen ons in de klas, “let maar op er zitten nu zo’n 24 ambitieuze studenten in de klas en in het laatste jaar blijven er nog maar 1/3 over.” Helpt dit om zo’n uitspraak te doen??
    Die ambitieuze leerlingen zijn eigenlijk heel kwetsbaar, en hebben dus juist veel begeleiding en hulp nodig!

    Wat ik ook wel een mooi voorbeeld vind; heel veel kinderen zitten op een sport, vaak zijn het de ouders die een hoge verwachting hebben. Ik zie dit veel om me heen. Ze zijn vaak nog fanatieker dan het kind zelf. Het kind wil gewoon zijn best doen en vind het leuk om te sporten. De ouders zeggen dan kom op, wel 1e worden hè, vervolgens eindigt het kind ergens in de middenmoot. Denk je dat het kind niet 1e wil worden? De ouder heeft een hoge verwachting, dit heeft het kind niet waar kunnen maken. Wat gebeurt er? De ouder zegt hoezo ben je geen 1e geworden, het was toch een makkie. Ik zou zo 1e zijn geworden. Vervolgens komt er frustratie en boosheid bij het kind en is teleurgesteld. Als dit regelmatig voorkomt, gaat het plezier er misschien wel af, laat je kind gewoon in zijn waarde en steun hem. Moedig hem aan op een juiste manier, van kom op, je kan het! Maar ga geen verwachtingen uiten. Je kind sport immers voor plezier en niet om teleurgesteld te raken. Prestaties komen vanzelf wel.

    Iedereen mag dromen hebben, maar laten we wel een beetje realistisch zijn!

    «   »

  • Nieuwste berichten

    Alle berichten