Blogbericht

  • Schaamte rondom zelfdoding

    25 april 2016
    door

    Een bezoeker van deze website liet weten het jammer te vinden dat er in de documentaire en op de site niet gesproken wordt over schaamte van nabestaanden rondom de zelfdoding van een gezins-, familielid of vriend(in). We bedanken de bezoeker voor het bericht en ik zal mijn stukje van deze week aan het onderwerp wijden.

    Ik heb zelf geen ervaring met zelfdoding van een naaste. Ik kan me slechts een voorstelling maken van de schok, de radeloosheid, het intense verdriet en gevoel van machteloosheid waar je als nabestaande mee geconfronteerd wordt. Mijn voorstelling daarvan gaat al door merg en been. De werkelijkheid zal nog vele malen heftiger zijn.

    Naast al die emoties worden nabestaanden ook belast met vele vragen. Ik denk dat veel van deze vragen neerkomen op “Hadden we het kunnen voorkomen?”. En in die vraag ligt volgens mij de volgende vraag besloten: “Ben ik tekort geschoten?” Ofwel: “Heb ik het niet goed (genoeg) gedaan?”, “Heb ik iets over het hoofd gezien?”…enzovoort.

    Wat moet die twijfel, bovenop het verdriet om het verlies, een loodzware last zijn. De nabestaanden hebben de zelfdoding niet kunnen voorkomen. En dat voelen ze vaak als een tekortkoming van zichzelf. Met schaamtegevoelens tot gevolg. Deze maken het extra moeilijk om over het verlies te praten. Terwijl het delen van en praten over je gevoelens bij zo’n verlies juist heel erg belangrijk is.

    Ik denk dat het schaamtegevoel veel te maken heeft met de cultuur waarin we leven. Hierin worden we voornamelijk opgeroepen om ‘alles uit het leven te halen’, ‘de lat hoger te leggen’, ‘gelukkig en gezond te zijn’….’Leef!’ is het devies. Daarbij word je aangepraat dat deze zaken je eigen verantwoordelijk zijn. Er wordt zelfs beweerd dat je alles kunt bereiken…als je maar wilt.

    Maar de feiten liggen toch écht anders. Voor sommigen is het onmogelijk zich positief te ontwikkelen. Laat staan gelukkig te zijn. En dat kan vele oorzaken hebben. Ik persoonlijk geloof vooral in ‘genetische pech’. Ja.…pech. Ongunstige samenstellingen van stofjes in iemands hoofd die zoveel angst en somberheid veroorzaken dat daar geen enkele pil of therapie, en zelfs niet alle aandacht en liefde van de wereld tegenop gewassen is. Ontzettende, vreselijke pech.

    In mijn bescheiden poging om troostende woorden te richten aan alle nabestaanden van een zelfdoding, wil ik graag het volgende zeggen: jij bent onderdeel geweest van de goede dingen in het leven van degene die er nu niet meer is. Jij hebt hem of haar liefde en momenten van plezier geschonken. Meer kon je niet doen. Echt niet. Het is niemands verantwoordelijkheid en niemands schuld dat deze persoon niet meer wilde leven. Ook niet van de persoon zelf.

    Ik pleit ervoor dat we het idee dat álles in het leven maakbaar en haalbaar is loslaten en collectief erkennen dat het leven voor heel veel mensen ontzettend moeilijk is. Soms zelfs ondoenlijk. Laten we zelfdoding bespreekbaar maken. Zodat degenen die ermee, of met gedachten eraan, geconfronteerd worden zich er niet voor hoeven schamen. Zodat ze troost durven zoeken en deze vinden.

    Linda.

    «   »

  • Nieuwste berichten

    Alle berichten