Blogbericht

  • Paralympische Spelen, Rio 2016

    9 september 2016
    door

    Zeg nou eerlijk, na de Olympische zomerspelen van Rio kregen we allemaal een klein dipje. Al die fantastische sporten op televisie, voor iedereen wat wils. Of je nou wielerliefhebber bent, van zwemmen houdt of zelf een sporter bent er is altijd aandacht voor de zomer of winterspelen, misschien voor sommige sporten meer dan de andere… maar er is aandacht voor!
    Woensdag 7 september 2016 zijn de Paralympische Spelen in Rio begonnen. En natuurlijk zijn er ook Nederlanders bij!! Waarom worden deze spelen niet live op televisie uitgezonden? Dit kan een motivatie zijn voor andere mensen met een beperking/ziekte.
    Er is zo weinig aandacht voor, terwijl ik van mening ben dat deze mensen van zover zijn gekomen en toch gaan knallen en een prestatie neer gaan zetten! Deze mensen moeten toch ook in het zonnetje gezet worden?
    Hoe vet is het dat je gewoon al kan zeggen dat je mee doet aan de spelen? Dat kan niet iedereen. Of je nou een beperking hebt of niet.
    Iedereen ziet altijd alleen maar de atleet met de medaille en een glimlach, maar zien nooit de donkere kant. Ik neem als voorbeeld wat van de week heel groot in de krant stond: ”Belgische Paralympiër overweegt euthanasie na Rio.”
    Wat?! Hoe dan? Ik vroeg mezelf af, waarom? Je bent deelnemer aan de Paralympische spelen. Hoe ver is het dat je euthanasie overweegt? Juist, dan moet je wel erg ver zijn in die overweging. Ik schrok ervan en ben verder gaan lezen in het artikel… Marieke Vervoort lijdt aan een chronische spierziekte, waardoor ze in een rolstoel zit en nauwelijks slaapt. In 2012 won ze goud op de 100 m sprint en zilver op de 200 m op de Paralympische Spelen van Londen.
    Dit zullen haar laatste spelen worden, haar gezondheid laat haar helaas in de steek. En als ze haar sport afnemen, is het klaar voor haar.
    Dan lees ik verder en zie dat ze soms maar 10 minuten slaapt per nacht, en dan toch de volgende dag trainen met als doel om nog een keer te knallen op je laatste spelen. Hoe groot is haar wil? Kei hard presteren, terwijl haar lichaam eigenlijk doodmoe is. Zij moet zo’n grote prestatie druk hebben om toch nog een keer te knallen.
    Hoe mooi is dit? En tegelijkertijd hoe triest is dit?
    Ik denk dan bij mezelf, wat je ook hebt, het leven is net een neus, je moet er alles uithalen wat erin zit. En dat bewijst deze mevrouw toch maar even. Diep respect!

    «   »

  • Nieuwste berichten

    Alle berichten