Blogbericht

  • Mijn terugval in depressie

    5 juli 2016
    door

    Ik ben er weer! Het is me vorige week niet gelukt een blogbericht te ‘produceren’. Hoe kwam dat? Nou, ik kreeg mijn gedachten niet op een rijtje, was gespannen, geïrriteerd…en heel erg moe. Het voelt als een kleine terugval in mijn ‘oude’ depressie. Vandaag acht ik mezelf weer helder genoeg om één en ander op te schrijven. Ik vertel je hoe mijn ‘terugval’ is verlopen. En wat ik eraan doe om weer op de rit te komen.

    In mei ging het nog goed. Heel goed zelfs. Ik had dagelijks de energie om aan de ontwikkeling van mijn praktijk te werken, het huis op orde te houden en goed voor mezelf en mijn gezin te zorgen. Zoveel energie zelfs dat ik avonden tot laat doorwerkte. Ik had veel ideeën die ik niet wilde laten rusten vóór ik het één en ander had uitgezocht en uitgeschreven. Zo’n positieve werkflow had ik nog nooit ervaren. Dat was fijn! Depressie? Niks meer van over…dacht ik.

    Maar, wat blijkt nou? Een positieve flow veroorzaakt evenveel spanning bij mij als een negatieve flow. Ik voelde de adrenaline steeds vaker door mijn lijf stromen, totdat ik half juni weer in een staat van permanente stress verkeerde. Ho, ho…dacht ik. Even pas op de plaats! Ik nam vaker rust tussendoor en werkte s’avonds niet meer na 22:00. Goed idee. Alleen kwam die iets te laat…zie ik nu in. Want ineens voelde ik hoe moe ik eigenlijk was. Ik belande weer steeds vaker overdag op de bank. In diepe slaap.

    Tja, daardoor werd het moeilijker om aan het werk te blijven. En ik had zoveel projecten op poten gezet dat ik even niet meer wist hoe en waarmee ik nu verder moest gaan. De constructiviteit nam af. Ook bleven huishoudelijke taken liggen omdat ik er de energie niet voor had. Dit zorgde weer voor onvrede bij mijn gezin…wat ook weer spanning opwekte.

    Twee weken geleden had ik een afspraak met mijn huisarts om mijn medicijngebruik te bespreken. Ik vertelde hem wat ik jullie hier ook vertel en hij sprak het vermoeden uit dat ik een periode van hypomanie had gehad. Hypomanie is het ervaren van zoveel zelfvertrouwen, energie en cognitieve scherpte dat je maar door blijft gaan en je (fysieke) grenzen uit het oog verliest. Hmmm…daar blijk ik dus ook aanleg voor te hebben. Nou dát weer ;-).

    Dus, ik aan de gang met een nieuwe dagstructuur om mijn manisch-depressieve klachten onder controle te krijgen. Kleine stapjes nemen…rust in bouwen… En net toen het weer aardig ging belande mijn echtgenoot 5 dagen in het ziekenhuis met hartklachten. Het bleek niet heel ernstig te zijn, maar toch, dat gaat ook een psychisch gezond persoon niet in de koude kleren zitten. Ik kreeg er een regel- en zorgtaak bij, die ik gelukkig prima kon volbrengen.

    Vorige week knapte mijn echtgenoot weer op. En ik…knapte wederom af. Voor de tweede keer in twee maanden tijd. Moe, moe, moe. Ik zag op tegen de kleinste dingen. Het ‘oude’ onbestemde gevoel kwam opzetten. Ik overwoog de afspraken die ik had af te zeggen…maar ik koos ervoor me er doorheen te slepen omdat het me wellicht wat energie zou geven en omdat ik er niet van wilde balen dat ik het niet geprobeerd had. En het is allemaal gelukt! Ik denk tegenwoordig maar zo: ook al ben niet op mijn best, met elke activiteit bereik ik iets. Al is het maar het opdoen van een nieuw contact, een gesprekservaring, een tip, een nieuw inzicht.

    Vandaag is mijn energiepeil wel voldoende. En morgen ga ik voor het eerst sinds twee jaar weer naar mijn psycholoog. Om wekelijks mijn hart te luchten en weer nieuwe dingen te leren!

    Linda.

    «   »

  • Nieuwste berichten

    Alle berichten