Blogbericht

  • Mijn rouw…

    8 januari 2016
    door

    Mijn rouw kwam vorig jaar als een dief in de nacht. Plotseling was het er, kwam tot leven door de dood. Het nam bezit van mij bij het zien van mijn verdrietige dochter, die onder mijn ogen veranderde. Voor altijd. Het vrat me op omdat ik handen te kort kwam, per direct, omdat ik mijn zonen niet kon opvangen. Mijn rouw klonk in mijn stem die moest vertellen over feiten die ik niet had willen zien en meemaken. Mijn verdriet, zo heftig gevoeld bij de tranen van mijn onherkenbare radeloze man en de rouw die wij samen voelden bij het verlies van dit prachtige kind, vriend en toekomst van mijn dochter, zo’n mooi en fijn mens.

    Mijn rouw zat in mijn aanblik van mijn kinderen, kapot van verdriet. De zorgen die mijn zonen hadden om hun zus, niet wetend wat te doen. Mijn rouw was ruw en rauw, genadeloos sloeg het om zich heen in mijn gezin dat opeens zo mooi niet meer was. Maar wel compleet was, want niemand ontbrak. Mijn rouw was het moeten wegen van woorden, om rekening te houden met anderen, om niemand onbedoeld nog meer pijn te doen terwijl ik zelf ook zo veel pijn had.
    Rouw ìs pijn. Rouw is verlies, zelfs van de toekomst die nog moet komen, maar er zo verdomd anders uit komt te zien door ontstane wonden. De boosheid die dat geeft, gericht op niets en niemand, zo zinloos.

    Mijn rouw zit verborgen in mijn angst voor nòg meer verlies, nu de jeugd om mij heen plotseling een verhoogd risico loopt te gaan behoren tot de groep waaraan we zojuist iemand verloren hebben.  Te kort schieten, te kort schieten, onvermogen en nog eens te kort schieten. En niets gezien te hebben, niets gevoeld te hebben…maar tegelijkertijd wetend dat deze wolf in schaapskleren nog steeds onder ons is.

    Dit is míjn rouw, beschadig het niet. Ik ben kwetsbaar en vertel mijn persoonlijke verhaal. Dit is míjn rouw, ontken het niet. Ik heb het nog altijd nodig om de beelden die op mijn netvlies gebrand staan over dood en einde nu te verenigen met leven en helen. Dit is míjn rouw, troost me niet. Ik moet het voelen en laat het je slechts zien.

    Praat met “your own loved ones”.

    Liefs,
    Irma

    «   »

  • Nieuwste berichten

    Alle berichten