Blogbericht

  • Mijn antidepressivum

    Antidepressiva - discussie

    11 januari 2016
    door

    Vorige week heb ik de diagnose depressie met jullie gedeeld. Ik had eigenlijk beloofd om over mijn medicijngebruik te vertellen, dus dat doe ik nu. Volgende keer vertel ik welke rol mijn kennis van de diagnose heeft gespeeld in het erkennen van mijn depressie. Maar eerst over ‘mijn pillen’. Er is veel over antidepressiva en het gebruik ervan te vertellen. Over wat ze doen in je hoofd, de meningen erover, de risico’s…. Maar laat ik eerst vertellen over mijn eigen ervaring ermee. Let wel, de werking van antidepressiva kan verschillen per antidepressivum en per persoon!

    Ik heb zelf mijn huisarts om een antidepressivum gevraagd. Wanneer? Na afloop van mijn therapie. Zoals je inmiddels weet was ik er tijdens mijn therapie achtergekomen dat ik reeds mijn hele leven depressieve klachten had. Ik ging in therapie toen ik uiteindelijk in een crisis zat en de therapie had mij uit de crisis geholpen. Echter, het gevoel dat ‘overbleef’ herkende ik maar al te goed. Dit gevoel had ik mijn hele leven gehad. En ik besefte nu dat het niet goed was. En hoe hard ik ook in de therapie had gewerkt, hoeveel ‘beter’ ik al was geworden, en hoeveel (zelf)kennis en handvatten ik nu ook tot mijn beschikking had… ik voelde dat ik niet op eigen kracht nog ‘beter’ kon worden. Ik wilde een hulpmiddel.

    Mijn huisarts kende mijn geschiedenis. In 2012 was ik voor paniekaanvallen bij hem geweest, een jaar later voor slaapproblemen en in 2014 voor doorverwijzing naar de psycholoog. Hij wist dat mijn vraag om medicijnen niet uit de lucht gegrepen was en stemde in. Hij gaf mij een vragenlijst waarmee mijn depressieve klachten gemeten werden, en verzocht mij de lijst na 6 weken medicijngebruik nogmaals in te vullen en met beide lijsten terug op consult te komen. Wat was ik opgelucht…ik kreeg een hulpmiddel! Spannend ook. Ik had nog nooit medicijnen gebruikt. Hoe zou het gaan? Zou het helpen?

    Nou, de eerste dagen voelde ik me gewoon ‘stoned’! Zweverig, lachbuien afgewisseld met lichte paniekaanvallen. Daarna een paar weken zware slapeloosheid, onophoudelijke kriebels in mijn benen en ruggegraat, duizelingen….pfoe. Maar toen verdwenen de bijwerkingen. Na 6 weken zat ik bij de huisarts met mijn twee vragenlijsten. Wat bleek? Van ‘ernstige depressieve klachten’ was ik naar ‘geen depressieve klachten’ gegaan! En zo voelde het ook. Ik werd veel minder beheerst door negatieve gevoelens en gedachten. Daardoor had ik ‘de ruimte’ om mijn in de therapie verworven skills in het dagelijks leven toe te passen. Het werkte! Wat fijn!

    Ik kreeg de medicijnen voor twee jaar voorgeschreven. De standaard is 6 tot 12 maanden, maar omdat ik ook aan angsten leed, en omdat mijn ‘depressieve episode’ reeds ruim 20 jaar duurde, zag mijn arts in dat ik meer tijd nodig had om mijn denken en doen te veranderen. Aankomende zomer zijn de twee jaar voorbij. Dan ga ik afbouwen. Zal ik op eigen kracht verder kunnen? Of is de biologische component van mijn depressie zo sterk dat ik de medicijnen nodig zal blijven hebben? Het wordt in elk geval een interessant experiment!

    Linda.

    «   »

  • Nieuwste berichten

    Alle berichten