Blogbericht

  • De antidepressiva discussie

    Antidepressiva - discussie

    16 mei 2016
    door

    In zorgland en de media wordt flink gediscussieerd over het gebruik en de werking van antidepressiva. In een aantal TV- en radioprogramma’s werden onlangs vooral de negatieve kanten ervan belicht. De medicijnen zouden o.a. te snel en te vaak worden voorgeschreven, verslavend zijn, bij veel gebruikers voor negatieve bijwerkingen zorgen en bij jongeren tot gedachten aan zelfdoding en (pogingen tot) zelfdoding kunnen lijden.

    Als ik naar de statistieken kijk moet ik haast wel geloven dat de medicijnen te vaak worden voorgeschreven. Zo’n 1 miljoen mensen lijdt aan een depressie en 1,1 miljoen mensen gebruiken antidepressiva. Dat doet lijken dat íédereen met een depressie daarvoor medicatie voorgeschreven krijgt. Dat zou ik afkeuren, want ik geloof dat veel mensen voldoende gebaat zijn bij anders leren denken en doen. Sommige depressies gaan zelfs spontaan over.

    De cijfers doen mij neigen aan te nemen dat antidepressiva inderdaad te snel worden voorgeschreven. Wat ik uit diverse artikelen begrijp zijn daar een aantal redenen voor. Een voorbeeld: door wachtlijsten in de GGZ moeten cliënten soms (lang) op een psychologische behandeling wachten. Een arts kiest dan regelmatig voor medicatie, omdat dat direct inzetbaar is. In geval van ernstige klachten, begrijp ik die oplossing. Míts de patiënt tegelijkertijd naar een andere vorm van psychologische hulp wordt toegeleid, vind ik daar niks mis mee. Ik wil ook best aannemen dat sommige artsen er gemakzuchtiger mee omgaan en ze ook bij lichtere klachten voorschrijven. Dat vind ik kwalijk, zeker als er daarnaast geen andere hulpverlening zou worden ingezet.

    Dat antidepressiva verslavend zijn? Ik weet te weinig van de onderzoeken en resultaten die deze uitspraak heeft opgeleverd om goed te begrijpen wat ermee bedoeld wordt. Maar op ‘het eerste gezicht’ heb ik er wel moeite mee. Ik bedoel, als iemand een bepaalde periode medicijnen gebruikt om depressieve klachten te verlichten en verder geen andere hulp krijgt…tja, nee…dan kun je na een x aantal maanden medicatie niet ineens zonder. En als iemand het antidepressivum nu écht nodig heeft? Zoals een suikerpatiënt levenslang insuline nodig heeft? Omdat bepaalde processen in iemands hersenen of lichaam nu eenmaal problemen geven? Kun je dan van een ‘verslaving’ spreken?

    Dat de medicijnen bij jongeren suïcidale gedachten kunnen veroorzaken moet uiteraard zeer serieus genomen worden. Medicatie voor jongeren…alleen in zeer ernstige gevallen, zou ik logischerwijs stellen. Wanneer medicatie noodzakelijk bevonden wordt zullen de jongere en de directe naasten goed voorgelicht moeten worden en moet het gebruik nauwlettend worden gemonitord. Door de jongere zelf, zijn naasten en de arts. Dus niet, zoals het bij volwassenen doorgaans gebeurt: “Hier is het recept, kom over 6 weken maar terug voor een evaluatie.” Ik weet niet of er al specifieke protocollen zijn voor het monitoren van jongeren die een antidepressivum gebruiken. Zo niet, dan moeten ze snel komen.

    Ik ben niet tegen het gebruik van medicatie bij depressie. Mits het gepaard gaat met een andere vorm van psychologische behandeling, zoals therapie. En dat er in eerste instantie naar tijdelijk gebruik wordt gestreefd. Blijkt iemand ook ná het ontwikkelen van nieuwe cognitieve vaardigheden en meer adequaat gedrag wederom in een depressie terug te vallen wanneer de medicatie wordt gestopt…of heeft iemand niet het (intellectuele) vermogen om profijt van een therapie te hebben…dan is wat mij betreft het voortzetten van medicatie geoorloofd. Het is dan aan de persoon zelf om de eventuele nadelen tegen de voordelen af te wegen.

    Volgende week vertel ik over de werking van mijn antidepressivum, zoals ik het tot nu toe ervaar.

    Linda.

    «   »

  • Nieuwste berichten

    Alle berichten