Blogbericht

  • Als je wint…

    11 juli 2016
    door

    Ik kijk graag naar voetbal op TV. De EK finale Portugal-Frankrijk heb ik gisteren dus uiteraard gezien. En die eindigde zoals in principe elke voetbalwedstrijd: met een winnende ploeg en een verliezende ploeg. Ik heb al vele wedstrijden zien eindigen, maar pas deze keer viel het volgende me op: het verschil tussen de manier waarop de spelers van de winnende partij hun emoties met elkaar delen en de manier waarop de spelers van de verliezende partij dat doen. Het is een goede weergave van hoe wij in het dagelijks leven emoties delen. En niet delen.

    Wat zie ik gebeuren na het eindsignaal van de wedstrijd? De winnaars, de Portugezen dus, rennen elkaar tegemoet, vallen elkaar in de armen, knuffelen, zoenen, kijken elkaar diep in de ogen, juichen en springen er met z’n allen op los. Ook de fans op de tribune leggen hun armen op elkaars schouders, springen en joelen gezamelijk. De Portugese spelers en fans delen hun enthousiasme en blijdschap met elkaar. Ze vieren de overwinning met zijn allen.

    En wat doen de Franse voetballers na het eindsignaal? Degenen die teleurgesteld zijn? Teneergeslagen, verdrietig, boos…. Ieder van hen blijft staan waar hij staat. Met handen op het hoofd of voor het gezicht. Sommigen gaan zitten, anderen liggen. Ze zoeken geen oogcontact met elkaar. Ook de fans staren voor zich uit. Zij maken eveneens nauwelijks contact met elkaar. Pas na enige tijd loopt een speler op het veld naar een andere speler en geeft hem een schouderklop. Pas na enige tijd zegt de ene fan op de tribune weer iets tegen zijn buurman of -vrouw.

    Het lijkt in onze aard te zitten om een nare situatie ten eerste in je uppie tot je door te laten dringen en de negatieve gevoelens die erbij horen in je eentje te verwerken. Terwijl we bij blijdschap geneigd zijn direct iemand te bellen of op te zoeken om het goede nieuws te vertellen, of we zetten het snel op social media zodat je contacten op de hoogte zijn van het leuks dat je overkomt. Blijdschap lokt blijkbaar interactie uit. Zoals duidelijk te zien is bij de winnaars van een voetbalwedstrijd. De verliezende deelnemers daarentegen, rennen elkaar bij het eindsignaal niet tegemoet om hun teleurstelling met elkaar te delen.

    Maar is dit fenomeen inderdaad te verklaren vanuit onze ‘aard’? Komen processen die ervoor zorgen dat we een positieve c.q. negatieve ervaring anders verwerken en delen voort uit onze genen? Of is het meer een cultureel fenomeen? Omdat we geleerd hebben niet in het openbaar te huilen? ‘De vuile was niet buiten te hangen’? Niet ‘zielig’ te doen of je ‘zwakte’ te tonen?

    Denk ook eens aan een begrafenis. Wij Nederlanders staan vooral onze tranen weg te slikken terwijl er in andere culturen gezamelijk wordt gehuild en geschreeuwd bij het afscheid van een dierbare.

    Ik vond het beeld dat na het eindsignaal van de wedstrijd Portugal-Frankrijk ontstond tekenent voor de positie van de ‘gelukkigen’ en de ‘ongelukkigen’ in onze samenleving. De ene partij viert samen feest. De leden van de andere partij staan er stuk voor stuk eenzaam bij. Ze lijken zich (even) niet te beseffen dat zij ook een groep zijn.

    Zoek steun bij elkaar!

    Linda.

    «   »

  • Nieuwste berichten

    Alle berichten