Blogbericht

  • Accepteren: een vruchtbaar rouwproces

    2 mei 2016
    door

    Twee weken geleden schreef ik over het accepteren van een situatie waar je ongelukkig mee bent. Je legt je neer bij het feit dat de situatie niet is zoals jij wenst. En je aanvaardt de negatieve emoties die daarbij horen.

    Accepteren is een rouwproces. Immers, het houdt in dat je afscheid neemt van een verwachting (= wens, idee) die je hebt. Je laat het ‘ideaalbeeld’ van de situatie los. En soms betekent dat dat je een lang gekoesterde hoop, of iets of iemand waar je intens naar hebt verlangt, achter je laat. En dat doet pijn. Soms zijn het kleine dingen die je moet accepteren, soms grote dingen…en soms misschien wel je situatie in zijn geheel.

    Toen ik in begon te zien dat ik aan het vechten was voor dingen die niet mogelijk bleken te zijn, wist ik dat ik moest stoppen met vechten. Ondanks al mijn zenuwslopende pogingen om dingen aan mijn omgeving en mezelf te veranderen…het was allemaal niet gelukt. Hoeveel dromen had ik wel niet op moeten geven in de loop der jaren? Hoe vaak was ik wel niet teleurgesteld geweest omdat ik doelen niet had gehaald? Hoe vaak was ik pijnlijk geconfronteerd geweest met mijn ‘tekortkomingen’? Vaak. Heel vaak. Het had me kapot gemaakt.

    Ik móést mijn belabberde toestand wel accepteren, wilde ik de rust en mentale gezondheid krijgen om mijn leven opnieuw in te richten. Om zelfvertrouwen op te bouwen. Zowat vanaf nul. Het besef dat ik op dit punt was beland was confronterend. Er waren momenten dat ik de pijn letterlijk door mijn lijf voelde stromen. Maar in plaats van er tegen te strijden, vanalles proberen te veranderen…liet ik het nu toe. Ik ging dan urenlang in bad liggen…of yathzee spelen met 10 rijtjes, en nog een keer…op bed stripboeken lezen…wandelen… Net zolang tot de heftige emotie weer wat wegvloeide. Dan ging ik wat kleine praktische dingetjes doen. Vervolgens was ik trots op mezelf dat ik geen ‘panische’ acties had ondernomen om de pijn tegen te gaan (en waarbij de kans op wederom een teleurstelling levensgroot was) en dat ik wat nuttige activiteiten had ondernomen. En langzaamaan werd de pijn minder. Het kwam minder vaak terug en was telkens iets minder heftig.

    Als ik nu, twee jaar later, terugdenk aan al mijn onbevredigende pogingen om aan de ‘oude verwachtingen’ van mijn leven en mijzelf te voldoen, en alle nare herinneringen die daarbij horen…tja. Sad but true. Maar wat ben ik blij dat ik los heb gelaten. Alle verwachtingen overboord heb gegooid. Want…wat heeft het me veel gebracht! Het mooiste is dat de ‘basis-elementen’ van mijn vroegere verwachtingen nu tóch terug te vinden zijn in mijn huidige leven. Totaal onverwacht. Door dingen te accepteren en te werken met de mogelijkheden die er wél zijn, hoe onbenullig klein ze soms ook leken, ben ik nu wie ik wil zijn, en doe ik wat ik wil doen.

    Volgende week vertel ik welke verwachtingen ik voorheen zonder succes najoeg, en die nu (alsnog) in mijn leven opgenomen zijn.

    Linda.

    «   »

  • Nieuwste berichten

    Alle berichten