Blogbericht

  • Ik heb toch zeker geen stoornis?!

    18 januari 2016
    door

    Ik ga je vertellen hoe en wanneer ik erachter kwam dat ik aan depressie leed. We gaan in vogelvlucht door zo’n 10 jaar heen. Je leest over mijn proces van herkennen, ontkennen en erkennen.

    Het herkennen
    In mijn twintiger jaren begon het besef te groeien dat ik er wel erg veel moeite mee had mijn leven ‘op de rit’ te krijgen. Wat ik qua studie en werk allemaal probeerde, het mislukte telkens weer. Mijn dromen en ambities waren, ondanks al mijn moed en inzet, één voor één in rook opgegaan. En ik was steeds vaker en intenser verdrietig.

    Ergens in die tijd hoorde ik iets over ‘depressief zijn’, en dat dat zoiets als ‘je ongelukkig voelen’ was. Uit nieuwsgierigheid zocht ik het op op internet. Ik vond wat lijstjes met symptomen, gebaseerd op de diagnose ‘depressieve stoornis’. Tja…veel symptomen herkende ik wel een beetje. Onzekerheid, slaapproblemen, piekeren, gevoelens van somber- en zinloosheid… Hmm, nou, oké, heel misschien leek mijn toestand wel een heel klein beetje op depressie. Héél misschien…een héél klein beetje…

    Het ontkennen
    Maar ‘depressief’? Ik? Nee joh. Ik zat toch niet de hele dag in het hoekje van de bank te sippen? Ja, ik was vaak teneergeslagen, maar ik hees mezelf toch ook altijd weer op? ‘’Ach, die symptomen zullen wel tijdelijk zijn. Komt allemaal goed!’’

    Ik bleef echter in een circel van vallen en opstaan rondtollen, en in de loop van de jaren nam ik af en toe toch weer de ‘depressielijstjes’ door. Wat ik dan vooral deed was zoeken naar redenen om niet aan de symptomen te voldoen: ‘’Onzekerheid…ach, daar heeft iedereen weleens last van. Slaapproblemen…mwah, vannacht best redelijk geslapen. Piekeren…tja, ik ben een denkertje hè. Somberheid…zinloosheid..och, best een gezellig weekend gehad, en ik heb goede plannen voor de toekomst.’’ Dat ontkennen ging me goed af hoor! Ja, halló…ik was toch een slimme, sterke meid? Iemand als ik had toch zeker geen stoornis?!

    Het erkennen
    Op mijn 31e was ik, voor de zoveelste keer, langdurig werkloos. Ik kreeg de boel nog stééds niet op de rit. Wat een betekenisloos bestaan zeg. Ik ging op zoek naar een nieuwe studie waarmee ik inhoud aan mijn leven kon geven. Door mijn interesse in menselijk gedrag werd het Toegepaste Psychologie. En toen had ik ineens allerlei boeken over psychiatrische aandoeningen in huis. Ik ging eens neuzen in de hoofdstukken over depressie. En já…nog steeds best herkenbaar allemaal. Maar néé, iemand als ik had toch zeker geen…..(écht!…dat dacht ik nog stééds!).

    Vijf jaar later was ik in behandeling bij de psycholoog, omdat mijn klachten mijn leven totaal verstoord hadden. Na een paar sessies nam ik nog éénmaal de lijstjes met symptomen voor me. En ik dwong nu mezelf om, voor eens en altijd, écht eerlijk te zijn. Ik haalde diep adem…en ging ‘vinken’. Het resultaat laat zich makkelijk raden, hè? Ik slaagde met vlag en wimpel voor de diagnose depressie! BINGO!

    Hoe kan het toch dat ik het zólang niet zag, het niet besefte? Kòn ik het me niet beseffen, omdat ik er te weinig van wist? Wìlde ik het niet beseffen, omdat ik depressie als zwakte zag? Ik weet in elk geval héél goed wat mijn reden is om te bloggen over depressie: om zoveel mogelijk mensen te informeren, tot zelfinzicht te brengen, en tot handelen te stimuleren. Zodat zij, eerder dan ik, depressieve klachten herkennen, niet ontkennen, en dùrven erkennen. Zodat zij wél op tijd ingrijpen. Dat is mijn missie.

    Linda.

    «   »

  • Nieuwste berichten

    Alle berichten